فعال شدن در سایه حزب کارگزاران سازندگی آنهم بدون ایجاد حساسیت، نشان دهنده آن است که این تشکل سیاسی نزدیک به هاشمی رفسنجانی درصدد بازیابی تشکیلاتی خود از سویی و سهیم شدن بیشتر در قدرت از جانب دیگر است.
به گزارش«سراج24»، حزب کارگزاران سازندگی همواره در طول حیات سیاسی خود به صورت دو نبش عمل کرده و تلاش نموده که در جریان های مطرح کشور نفوذ و سهیم بودن در قدرت را پیگیری نماید در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری نیز با همین رویه به سیاست ورزی بر اساس دیدگاه خود پرداخت.
بی تردید نگاهی به عملکرد این حزب نشان می دهد که کارگزارن در انتخابات دهم نقشی متفاوت از گذشته بازی کرد. این حزب که سهم قابل توجهی در ایجاد فضای دوم خرداد داشت هرگز نتوانست از یک پایگاه اجتماعی قابل اعتنایی برخوردار شود و همواره در رقابتهای انتخاباتی به صورت وابسته وتا حدی حاشیهای عمل میکرد. "کارگزاران" در انتخابات دهم ابتدا ورود به عرصه رقابت با نامزد حزبی خود را زمزمه نمود؛ اما نه خود حزب و نه حسن روحانی، نه نامزد مطرح حزب، و نه سایر نامزدهای مورد نظر آن، ریسک ورود به رقابت را نپذیرفتند.
در ماههای نزدیک به انتخابات دهم، زمزمههای مشکوک اختلاف و شکاف در حزب علنی شد. آنچه کارنامه حزب را در این دوره بسیار متفاوت و تأمل برانگیز مینماید، آرایشی است که حزب پشت سر نامزدهای دوم خردادی گرفت. حزب که ابتدا به سوی سید محمد خاتمی رفته بود با اوج گیری رقابت انتخاباتی نامزدها، وضعیت متفاوتی به خود گرفت. تمایل سخنگوی حزب به محسن رضایی به رغم اظهارات شفاف در حمایت از موسوی، محل تأمل است. کرباسچی دبیرکل حزب کارگزاران با حفظ سمت دبیر کلی به حزب اعتماد ملی و کروبی ملحق شد و در جایگاه مشاورت کروبی قرار گرفت. وی سپس به عنوان معاون اول کروبی در صورت پیروزی او در انتخابات معرفی شد. رفتار کرباسچی در سفرها و سخنرانیهای انتخاباتی کروبی و بویژه روز 22 خرداد که بصورت علنی به موسوی رأی داد بسیار معنی دار و در چارچوب منویات پشت پرده مدیریت پیچیده کارگزاران در این دوره قابل تحلیل است. بر این نکات باید همراهی برخی چهرههای آشنا و موثر کارگزاران در کنار کرباسچی ـ کروبی را نیز افزود. و با این حال، کارگزاران در نهایت همه ظرفیتها و حتی فرصتهای کروبی را به سمت موسوی سوق دادند. آنها بر این باور بودند که با مدیریت صحنه، تجمیع فرصتها و استفاده از ظرفیت موسوی خواهند توانست پروژه "نه احمدینژاد" را به نتیجه دلخواه برسانند.
در این میان اما حمایت شخص هاشمی رفسنجانی از حسن روحانی و به تبع آن حمایت کارگزاران سازندگی از وی گرچه با انتخاب صریح کارگزارانی ها به عنوان نفرات اول کابینه همراه نبود اما می توان به نقش پنهان افرادی همچون کرباسچی برای خط دهی به دولت یازدهم اشاره داشت.به نظر می رسد پنهان روشی کارگزاران در ابتدای دولت یازدهم بی تردید تلاش برای یک بازی بزرگ دیگر آنهم برای انتخابات مجلس دهم است.
انتخاباتی که گویا قرار است، کارگزاران به عنوان تشکل دو نبشه، نقش لولا برای ارتباط گیری با اصلاح طلبان را برای تهیه لیستی به مدیریت خود را در این انتخابات بر عهده بگیرند.نقشی که باید گفت چارچوب آن ، تعدیل خواست های اصلاح طلبان و مدیریت این جریان ذیل خواسته های پدر معنوی این جریان به نفع حسن روحانی است.
شاید در این زمینه تصریح غلامسحین کرباسچی مبنی بر گسترش حزب کارگزارن سازندگی قرینه ای باشد بر این مدعا که کارگزاران سازندگی به دنبال احیای خود در دهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی است.احیایی که بی گمان باید آن را قدرت گرفتن بیش از پیش پدر معنوی این جریان از خلال مناصب از دست رفته دانست.
